de Antonimaria PalaEst nova de oe, chi su Consìgiu regionale at aproadu sa lege de tutela de sos produtos agrìcolos e agroalimentares e cumpresos cussos traballados foras dae Sardigna ma cun matèrias primas sardas. Sos marcos Dop e Igp.
Unu provedimentu bonu e a cantu narant sos giornales, cun s’ènfasi ispantosa de sa pàgina bàtoro, de portada istòrica o “scelta epocale” comente l’ant definidu su reladore e s’assessore de s’Agricoltura, pro su chi pertocat s’amparu de sas produtziones sardas.
Làstima chi non lis siat bènnidu a conca chi si podiat pònnere in sa lege, da chi de denominatzione si tratat, de numenare sos produtos sardos cun su nùmene insoro: in sardu. Su nùmene de categoria so narende, non cussu cummerciale chi medas benes tenent finas como imbentadu o pigadu dae logos de logu o sardòides.
Sa lege in arrèsonu, dait prioridade a sas etichetas chi tzertìficant chi non b’at organismos geneticamente modificados. Ma sighint a modificare geneticamente s’anima de sos benes nostros lassende chi si potzat pònnere unu nùmene diversu dae cussu chi ligat su produtu a sa manera de lu mutire locale faghende lu diventare una cosa sola. Si podiat pessare a carchi imbentu pro aunire sa cosa chi faghimus inoghe, a sa manera chi in su giassu de orìgine tenent de la mutire. Pro faghere a manera chi cosas comente a “Mirto”, “Pecorino Sardo” o isvaliones comente a “Porcetto” non torrent a bessire a campu in su benidore.
A mie mi paret chi nemos, ne ingresos, nen tedescos, ne italianos aiant àpidu peruna dificurtade a nàrrere “Porcheddu”, “Casu Sardu”o “murta”. In prus nois, chi a su casu non li naramus formaggio e chi a sa murta non li naramus mirto e chi a su porcheddu non li naramus porcetto, nois sardos, intendo, aiamus àpidu manera de impitare sa limba nostra in su registru de su mandigare e de su bufare artu: cussu de sas grande distributzione, de sa visibilidade e de sa publitzidade in sos mèdia mannos.
Creo chi cando si narat “limba comente motore de isvilupu”, semus faeddende finas de cosas gosi, o no?
Ma si sos amministradores non sunt “creativos”, agiudamu los nois, gente de su movimentu linguìsticu, tzitadinos, produtores, trasformadores, e operadores turìsticos. Ca fortzis si podet acontzare si lu pedimus cun fortza, custa cosa. E si non si podet fàghere de su totu, fortzis si podet proare: sa polìtica no est s’arte de fàghere sas cosas?

